Δημοφιλή Άρθρα

Δημοφιλή Άρθρα

Υπηρεσίες

Γιατί οι Ασθενείς με Αυτοάνοσο Νόσημα Αντιμετωπίζουν Δυσκολίες να Ρυθμίσουν το Βάρος τους σε Φυσιολογικά Επίπεδα


Πολλοί ασθενείς με αυτοάνοσο δε γνωρίζουν ότι η δυσκολία ρύθμισης του βάρους, τα χαμηλά επίπεδα ενέργειας, οι πόνοι στους μύες και στις αρθρώσεις, οι εναλλαγές στη διάθεση, οι διαταραχές στη λειτουργία του γαστρεντερικού, συνδέονται άμεσα με την αντίσταση στην ινσουλίνη. Photo by Daniil Lobachev on Unsplash
 
Γιατί οι Ασθενείς με Αυτοάνοσο Νόσημα Αντιμετωπίζουν Δυσκολίες να Ρυθμίσουν το Βάρος τους σε Φυσιολογικά Επίπεδα
 
Πολλοί ασθενείς με αυτοάνοσο έχουν είτε αυξημένο είτε χαμηλότερο από το φυσιολογικό σωματικό βάρος.
 
Η δυσκολία στην αύξηση ή στην απώλεια βάρους έγκειται στο γεγονός ότι τα αυτοάνοσα είναι νοσήματα με σημαντικό μεταβολικό υπόβαθρο.
 
Ελλείψεις και μεταβολικές διαταραχές που συνοδεύουν αυτή την κατηγορία νοσημάτων, επηρεάζουν την ικανότητα του οργανισμού να ρυθμίσει το βάρος σε φυσιολογικά επίπεδα και συνδέονται άμεσα με την ανάπτυξη αυτοανοσίας.

 
Τα αυτοάνοσα νοσήματα έχουν κοινό μεταβολικό υπόβαθρο. Οι ασθενείς με αυτοάνοσο νόσημα, εμφανίζουν διαταραχές σε βασικές μεταβολικές διεργασίες, που αφορούν:

  • Σε οριακές ελλείψεις μικροθρεπτικών συστατικών: βιταμίνες, μεταλλικά στοιχεία, αμινοξέα και προβιοτικά (κρυμμένη πείνα).
  • Στην αντίσταση στην ινσουλίνη και στο μεταβολισμό της γλυκόζης.
  • Στη σύσταση της μικροβιακής χλωρίδας.
  • Στη διαχείριση της φλεγμονής.
  • Στον κύκλο παραγωγής ενέργειας του οργανισμού.
  • Στους αντιοξειδωτικούς μηχανισμούς. 
  • Στο μεταβολισμό των λιπιδίων.
Για τη ρύθμιση του βάρους σε φυσιολογικά επίπεδα και τη βελτίωση της κατάστασης της υγείας, είναι ζωτικής σημασίας στα αυτοάνοσα νοσήματα να εντοπιστούν και να διορθωθούν οι ελλείψεις και οι μεταβολικές διαταραχές που τα συνοδεύουν.
 
Σε αντίθετη περίπτωση η κατάσταση της υγείας των ασθενών επιδεινώνεται, καθώς μειώνεται και η ανταπόκριση στις ενδεδειγμένες φαρμακευτικές αγωγές.

 
 
Αντίσταση στην Ινσουλίνη: Μια Μεταβολική Διαταραχή που Συνδέεται με τις Διαταραχές Ρύθμισης του Σωματικού Βάρους
 
Η αντίσταση στην ινσουλίνη είναι μια μεταβολική διαταραχή που κρύβεται πίσω από τα περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με αυτοάνοσο νόσημα.
 
Πολλοί ασθενείς με αυτοάνοσο δε γνωρίζουν ότι η δυσκολία ρύθμισης του βάρους, τα χαμηλά επίπεδα ενέργειας, οι πόνοι στους μύες και στις αρθρώσεις, οι εναλλαγές στη διάθεση, οι διαταραχές στη λειτουργία του γαστρεντερικού, συνδέονται άμεσα με την αντίσταση στην ινσουλίνη.
 
Η αντίσταση στην ινσουλίνη επηρεάζει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού, συνδέεται άμεσα με φλεγμονώδεις εξάρσεις των αυτοάνοσων νοσημάτων και επιδείνωση της πορείας της υγείας ασθενών με αυτοάνοσο.
 
Αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης ενισχύουν τις φλεγμονές, δυσχεραίνουν τη ρύθμιση του σωματικού βάρους, προωθούν τη δημιουργία αθηρωματικών πλακών στα αγγεία, τον κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου και ανάπτυξης διαβήτη.

 

Αυτοάνοσα Νοσήματα που Συνδέονται με Διαταραχές του Βάρους
 
Ανάλογα με το νόσημα και τη φαρμακευτική αγωγή τα αυτοάνοσα νοσήματα μπορούν να συνδέονται είτε με αυξημένο είτε με μειωμένο σωματικό βάρος, σε σχέση με το φυσιολογικό.
 
Ασθενείς με αυτοάνοσα μπορούν να χάνουν βάρος, λόγω χαμηλής απορρόφησης θρεπτικών συστατικών από το γαστρεντερικό (κοιλιοκάκη, φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου, σκληρόδερμα, Sjogren, νόσο του Adisson).
 
Αντιθέτως, ασθενείς με θυρεοειδίτιδα Χασιμότο και Ρευματοειδή Αρθρίτιδα παρατηρούν αύξηση του βάρους τους με δυσκολία στη ρύθμιση του σε φυσιολογικά επίπεδα, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουν.
 
1. Αυτοάνοσα νοσήματα που πλήττουν το γαστρεντερικό μπορούν να επηρεάζουν την ικανότητα απορρόφησης και να οδηγήσουν σε μείωση του σωματικού βάρους.
 
Παράγοντες που μειώνουν την ικανότητα πέψης και απορρόφησης των θρεπτικών στοιχείων σε ασθενείς με αυτοάνοσο μπορεί να είναι:
 
- Χρόνια φλεγμονή στο βλεννογόνο του στομάχου και του εντέρου που διαταράσσει τη λειτουργικότητα του βλεννογόνου και μειώνει την ικανότητα απορρόφησης μικροθρεπτικών συστατικών. Η χρόνια φλεγμονή μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή γαστρικών υγρών και πεπτικών ενζύμων που απαιτούνται για την πέψη των τροφών.
 
- Αυξημένη κινητικότητα του γαστρεντερικού σωλήνα. Η αυξημένη κινητικότητα, οδηγεί στη γρήγορη αποβολή της τροφής, προτού ολοκληρωθούν οι διαδικασίες της διάσπασης και της πέψης.

- Αλλοίωση της εντερικής χλωρίδας. Οι μικροοργανισμοί στο έντερο συμμετέχουν ενεργά στη διάσπαση και στην απορρόφηση των θρεπτικών στοιχείων. Διαταραχές στη σύσταση της χλωρίδας του εντέρου, συνδέονται με ελλείψεις και χαμηλή απορρόφηση.
 
Η διατροφή που συστήνεται κατά την οξεία φάση αυτών των ασθενειών αφορά συνήθως σε πιο εύπεπτες ή χωρίς γλουτένη τροφές, που μπορεί να είναι ρύζι, πατάτες, καλαμπόκι, φρυγανιές και μακαρόνια.
 
Η μακροπρόθεσμη κατανάλωση αυτών των τροφών οδηγεί σε αντίσταση στην ινσουλίνη και αύξηση του σωματικού βάρους.
 
Επιπρόσθετα, λόγω της χαμηλής θρεπτικής αξίας αυτών των τροφών, επιδεινώνονται οι ελλείψεις του οργανισμού, η κατάσταση της μικροβιακής χλωρίδας και η ικανότητα του οργανισμού να διαχειριστεί τις φλεγμονές.
 
Η λήψη αυξημένων δόσεων κορτιζόνης μπορεί επίσης να οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους.
 
2. Ο διαβήτης τύπου Ι είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα και μπορεί να εκδηλωθεί με ανεξήγητη απώλεια βάρους. Η καταστροφή των κυττάρων του παγκρέατος που παράγουν ινσουλίνη εμποδίζει την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα.
 
Αυτό οδηγεί στην αποβολή της γλυκόζης από τα ούρα και σε περίπτωση που αυτό δεν διορθωθεί με την πρόσληψη ινσουλίνης εξωγενώς καταλήγει σε σημαντική απώλεια βάρους. Ουσιαστικά ο ασθενής αποβάλλει ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας που προσλαμβάνει από τη τροφή, μέσα από τα ούρα.
 
Η αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου Ι γίνεται με τη χορήγηση ινσουλίνης. Σε ορισμένες περιπτώσεις η αυξημένη πρόσληψη ινσουλίνης, οδηγεί σε μεγαλύτερη εναπόθεση λίπους στον οργανισμό και σε αύξηση του βάρους.
 
3. H νόσος του Graves είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, όπου η παραγωγή αντισωμάτων έναντι του θυρεοειδή οδηγεί σε υπερλειτουργία του αδένα, που συχνά εκδηλώνεται με απώλεια βάρους.
 
Η κλασσική συμπτωματολογία του υπερθυρεοειδισμού, ιδιαίτερα σε ασθενείς κάτω των 40 ετών είναι η αύξηση του αισθήματος της πείνας και αύξηση της πρόσληψης τροφής, που συνοδεύεται ωστόσο από απώλεια βάρους. Ασθενείς με μεγαλύτερη ηλικία, που αναπτύσσουν Graves έχουν συνήθως αύξηση της όρεξης, αλλά δεν βιώνουν την ίδια αξιοσημείωτη απώλεια βάρους.
 
4. Η νόσος του Χασιμότο είναι η πιο κοινή αιτία υποθυρεοειδισμού. Το ανοσοποιητικό σύστημα πλήττει και σταδιακά καταστρέφει τον θυρεοειδή. Η μειωμένη έκκριση θυρεοειδικών ορμονών επιβραδύνει το μεταβολισμό και οδηγεί σε αύξηση του σωματικού βάρους.
 
Η νόσος του Χασιμότο συχνά εκδηλώνεται με συμπτώματα όπως η χαμηλή ενέργεια, η αύξηση του σωματικού βάρους και οι μυϊκοί πόνοι, με φυσιολογικές ορμονικές εξετάσεις.
 
Η αύξηση του σωματικού βάρους είναι σταδιακή. Ξεκινάει συνήθως στην ηλικία μεταξύ 20-30 ετών και εφόσον δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως οι ορμονικές και οι μεταβολικές διαταραχές που συνοδεύουν τη νόσο, η εικόνα επιδεινώνεται σταθερά. 
 
5. Η νόσος του Addison είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα όπου πλήττονται τα επινεφρίδια. Πρόκειται για αδένες που βρίσκονται πάνω από τους νεφρούς και εκκρίνουν ορμόνες όπως η κορτιζόλη.
 
Η κορτιζόλη είναι μια από τις ορμόνες του στρες και εκκρίνεται από τον οργανισμό όταν πρέπει να αντιμετωπίσει λοιμώξεις, να ελέγξει φλεγμονές, να προσαρμόσει τα επίπεδα του ζαχάρου στο αίμα, να ρυθμίσει την αρτηριακή πίεση, να ρυθμίσει το μεταβολισμό και να βοηθήσει το σώμα μας να αντιμετωπίσει δύσκολες συνθήκες.
 
Η έλλειψη κορτιζόλης μπορεί να οδηγήσει σε βαριά νόσηση. Τα πιο κοινά συμπτώματα της νόσου του Addison είναι κόπωση, μυϊκή αδυναμία, απώλεια όρεξης, απώλεια βάρους και κοιλιακό άλγος. Η απώλεια βάρους μπορεί να είναι έντονη και ξαφνική. Σε πιο ήπιες περιπτώσεις, μπορεί να μείνει αδιάγνωστη για σημαντικό χρονικό διάστημα. Η αντιμετώπιση της γίνεται με χορήγηση κορτιζόνης εξωγενώς. Μεγαλύτερες δόσεις κορτιζόνης απ’ όσες χρειάζεται ο οργανισμός μπορούν να αυξήσουν το σωματικό βάρος.
 
6. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα εκδηλώνεται με πόνο στις αρθρώσεις και περιορισμό της κίνησης, μπορεί όμως να επηρεάσει τη συνολική λειτουργία του οργανισμού.
 
Σε συνδυασμό με τη φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνουν οι ασθενείς για τον έλεγχο των συμπτωμάτων, προκύπτουν ελλείψεις και διαταραχές, όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη που επιβαρύνουν το μεταβολισμό.  
 
Κατά την περίοδο έξαρσης της νόσου οι ασθενείς δυσκολεύονται να εκτελέσουν καθημερινές δραστηριότητες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει πολλά άτομα στο να μειώσουν την φυσική τους δραστηριότητα και να αυξηθεί το σωματικό τους βάρος.

 
 
Ειδικές Εξετάσεις Καθορίζουν την Αντιμετώπιση των Αυτοάνοσων Νοσημάτων
 
Ειδικές εξετάσεις που μετρούν πολύ μικρά μόρια, εντοπίζουν τις ελλείψεις και τις μεταβολικές διαταραχές που σχετίζονται με την ανάπτυξη και την πορεία των αυτοάνοσων νοσημάτων.
 
Το είδος των αναλύσεων δεν είναι συγκρίσιμο με τις κοινές εργαστηριακές εξετάσεις. Πρόκειται για υψηλά εξειδικευμένες εξετάσεις, που διενεργούνται σε λιγότερα από 10 εργαστήρια παγκοσμίως με πολύ υψηλά στάνταρ.
 
Στην Ελλάδα διενεργούνται αποκλειστικά στην κλινική μας.
 
Η βελτίωση της μεταβολικής κατάστασης με τη χρήση ειδικών εξετάσεων, η ιατρική παρέμβαση στον τρόπο ζωής και τη διατροφή, βελτιώνει τη λειτουργία του θυρεοειδούς και τη συνολική κατάσταση της υγείας ασθενών με αυτοάνοσο νόσημα.

 
 
Δείκτες που Ανιχνεύονται μέσω των Μεταβολομικών Αναλύσεων
 
Οι Μεταβολομικές Αναλύσεις ανιχνεύουν δείκτες που εντοπίζουν:
  • την αντίσταση στην ινσουλίνη και μεταβολικές διαταραχές που συνδέονται με αυτήν
  • τις ελλείψεις σε βιταμίνες, ένζυμα, μεταλλικά στοιχεία, αμινοξέα, και ωμέγα 3 λιπαρά οξέα
  • τη διαχείριση της φλεγμονής
  • την ικανότητα παραγωγής ενέργειας (μιτοχονδριακή λειτουργία)
  • την αντιοξειδωτική ικανότητα του οργανισμού
  • την κατάσταση της εντερικής χλωρίδας (μικροβίωμα)
  • την παρουσία διαταραχών στο μεταβολισμό των πρωτεϊνών, των υδατανθράκων και των λιπιδίων
  • διαταραχές στη λειτουργία του νευρικού συστήματος
  • διαταραχές στην ορμονική λειτουργία
 
Συνήθως απαιτούνται 6-8 μήνες για την επίτευξη μιας σημαντικής αλλαγής, ένα έτος για να σταθεροποιηθεί ο οργανισμός σε ένα καλύτερο επίπεδο λειτουργίας και δύο χρόνια για την επίτευξη των βέλτιστων αποτελεσμάτων.
 
Καθώς διορθώνονται οι αποκλίσεις από την ιδανική κατάσταση λειτουργίας, το σώμα ενεργοποιεί και πάλι τις φυσιολογικές μεταβολικές διεργασίες και εμφανίζει διαφορετικές ανάγκες.
 
Αλλαγές προκύπτουν ταυτόχρονα σε πολλαπλά μεταβολικά μονοπάτια του οργανισμού με την έναρξη της αγωγής. Αυτές, είναι ζωτικής σημασίας να εντοπιστούν και να διαχειριστούν κατάλληλα, ώστε να συνεχιστεί η διαδικασία αποκατάστασης. Σε διαφορετική περίπτωση, οι διαδικασίες αποκατάστασης του οργανισμού δεν προχωρούν, καθυστερώντας σημαντικά τη βελτίωση της υγείας.  
 
Μέσα από την κλινική μας εμπειρία έχουμε διαπιστώσει ότι η διόρθωση ελλείψεων του οργανισμού σε βιταμίνες και άλλα στοιχεία, η αποκατάσταση του μεταβολισμού και η ρύθμιση του βάρους σε φυσιολογικά επίπεδα, αλλάζουν ριζικά την πορεία των αυτοάνοσων νοσημάτων προς το καλύτερο και βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των ασθενών, από μια εικόνα σταθερής επιδείνωσης, σε μια σταθερής βελτίωσης.
 
Είναι ζωτικής σημασίας η ταχύτερη δυνατή παρέμβαση για την αποκατάσταση των παραπάνω, με στόχο την αναστολή της εξέλιξης της νόσου.



 

 
Βιβλιογραφικές Αναφορές:
 
3. Targeted Metabolomic Analysis of Serum Fatty Acids for the Prediction of Autoimmune Diseases. Dimitris Tsoukalas, Vassileios Fragoulakis, Evangelia Sarandi et. al. 
Frontiers in Molecular Biosciences, Metabolomics, 2019
[4] Prediction of Autoimmune Diseases by Targeted Metabolomic Assay of Urinary Organic Acids. Dimitris Tsoukalas et al. Metabolites. 2020 Dec 8. 
8. Hidden Hunger in the Developed WorldBiesalski HK. The Road to Good Nutrition. Basel, Karger, 2013, pp 39–50 
https://doi.org/10.1159/000355992
[9] Low micronutrient intake may accelerate the degenerative diseases of aging through allocation of scarce micronutrients by triage. Bruce N. Ames. PNAS 2006. https://www.pnas.org/content/pnas/103/47/17589.full.pdf
[10] Prolonging healthy aging: Longevity vitamins and proteins Bruce N. Ames PNAS October 23, 2018. https://www.pnas.org/content/115/43/10836
[11] Dietary micronutrients in the wake of COVID-19: an appraisal of evidence with a focus on high-risk groups and preventative healthcare. McAuliffe S, Ray S, Fallon E, et al. BMJ Nutr Prev Heal 2020:bmjnph-2020-000100.
[12] Insulin Resistance and Vitamin D Deficiency: A Link Beyond the Appearances.  Valentina Trimarco et al. Front. Cardiovasc. Med., 17 March 2022
[13] Role of Minerals and Trace Elements in Diabetes and Insulin Resistance  Pallavi Dubey et al.  Nutrients. 2020 
[14] Effects of Magnesium Deficiency on Mechanisms of Insulin Resistance in Type 2 Diabetes: Focusing on the Processes of Insulin Secretion and Signaling  Krasimir Kostov Int J Mol Sci. 2019
[15] Effect of supplementation with vitamins D3 and K2 on undercarboxylated osteocalcin and insulin serum levels in patients with type 2 diabetes mellitus: a randomized, double-blind, clinical trial  J. I. Aguayo-Ruiz et al. Diabetology & Metabolic Syndrome August 2020
 
[17] Non-communicable Diseases in the Era of Precision Medicine: An Overview of the Causing Factors and Prospects. Dimitris Tsoukalas et al. Bio#Futures. Springer, Cham. May 2021.
[18] Micronutrient deficiencies in patients with COVID-19: how metabolomics can contribute to their prevention and replenishment. Dimitris Tsoukalas1,2 and Evangelia Sarandi2,3 BMJ Nutri Prev Heal. Nov. 2020; bmjnph-2020-000169
[19]
 Dietary factors in rheumatic autoimmune diseases: a recipe for therapy? Shani Dahan, Yahel Segal1 and Yehuda Shoenfeld. NATURE REVIEWS | RHEUMATOLOGY. 13 Apr 2017.
 
 
Επιμέλεια Κειμένου: Επιστημονική Ομάδα Metabolomic Medicine

Συνεργαζόμαστε με ερευνητές και ιδρύματα σε όλο τον κόσμο για να παρέχουμε τις πιο προηγμένες και ακριβείς αναλύσεις.

Επιστημονική Ομάδα

www.metabolomicmedicine.com Η Επιστημονική Ομάδα της Metabolomic Clinic αποτελείται από εξειδικευμένους κλινικούς ιατρούς που μοιράζονται μαζί σας την εμπειρία τους στην αιχμή της σύγχρονης ιατρικής. Δείτε τους όλους
Ας κρατήσουμε επαφή.
Εγγραφείτε στο newsletter και κατεβάστε δωρεάν τον οδηγό για όσους έχουν διαγνωστεί με αυτοάνοσο νόσημα.